W Przystani również stawialiśmy dotąd „klasyczne” pytania naukowe: jak można się uczyć biologii, historii lub geografii, jak uczyć się z planem, samemu lub w grupie. Teraz stawiamy pytanie z pozoru od rzeczy: jak odwrócić kota ogonem, zmienić kurs o 180 stopni, postawić świat do góry nogami, popłynąć pod prąd, stanąć na głowie i po prostu… przestać się uczyć, planować, organizować, zarządzać, projektować, układać? Jak w pędzie ku zbliżającym się wakacjom wyhamować z piskiem opon (mózgowych) i powstrzymać się przed dalszą jazdą (życiową)? Jak zamiast pilnego wykorzystywania czasu pozwolić sobie na jego marnotrawienie i w dodatku nie mieć z tego powodu wyrzutów sumienia?

To może się wydawać absurdalne, ale tak jak jedni potrafią doskonale marnować swój czas, tak inni potrafią po mistrzowsku go zapełniać – co do minuty. W naszej kulturze, która jest coraz bardziej zorientowana na przyszłość, na jutrzejsze plany, osiągnięcia, odkrycia i możliwości, trudno jest czasem wysiąść choć na chwilę z tej karuzeli i… zwyczajnie odpocząć. Jesteśmy pokoleniem, które cierpi na chroniczny brak czasu. Narzekamy, że mamy go za mało, że płynie za szybko, zawsze na coś go nie starcza… To z kolei wywołuje obawę, że jeśli się nie postaramy, to coś bezpowrotnie stracimy, że czegoś nie zdążymy zrobić, osiągnąć, doświadczyć. Patrząc na zegarki i w kalendarze, na pośpiech we własnym otoczeniu, miewamy poczucie, że nic tak naprawdę ze swoim życiem nie robimy, nie rozwijamy się, nie inwestujemy w siebie, nie kształcimy się, nie awansujemy, nie osiągamy niczego, lub że moglibyśmy robić to lepiej, szybciej, efektywniej. Dlatego bierzemy się z czasem na bary i próbujemy go sobie zorganizować. Sporządzamy listę spraw do załatwienia. Układamy harmonogramy zajęć. Planujemy, co będziemy robić za miesiąc, za pół roku, za rok: kursy, szkolenia, konferencje, wyjazdy, itp. Rezygnujemy z rzeczy niekoniecznych, nie znosimy tych niezaplanowanych, które mogą zabrać cenny czas. Nawet na wakacjach lub urlopie (jeśli nie pracujemy sezonowo i zdołamy to sobie wybaczyć) usiłujemy szybko i efektywnie się zrelaksować, zregenerować i odpocząć prze kolejnymi zadaniami i wyzwaniami w naszym życiu.

Paradoks polega na tym, że im bardziej człowiek jest zorganizowany i zdyscyplinowany wobec czasu, tym prędzej czas mu ucieka. Dlaczego? Często wpadamy w pułapkę realizowania swojego życia jedynie poprzez stawiane sobie zadania. Przez to koncentrujemy naszą uwagę nie na tym, co TERAZ, ale na tym, co ZARAZ. Przyszłość staje się tak pojemna i napompowana pomysłami, że prawie pęka od pilnych zadań i spraw nie cierpiących zwłoki. Teraźniejszość w służbie przyszłości drastycznie się skraca, zawiera coraz mniej chwil i coraz szybciej mija, a my zostajemy z poczuciem, ze właśnie przeciekł nam przez palce kolejny dzień, miesiąc, rok naszego życia.

 

Twoje imię lub pseudonim: Treść komentarza: