To trochę jak z romantyczną, czyli błyskawiczną miłością: jedni w nią wierzą, inni nie wierzą. Przyjmuje się jednak, że pierwsze wrażenie tworzy się nawet w ciągu pierwszych dziesięciu sekund i pozostaje na dłużej w umyśle poznającej nas osoby. Tam często tworzy schemat, który niekiedy trudno jest obalić, jeśli nie jest zgodny z tym, jak chcieliśmy się zaprezentować. Ponieważ wiele z naszych codziennych międzyludzkich kontaktów należy do jednorazowych i krótkich, a spodziewamy się po nich wiele, efekt pierwszego wrażenia może mieć niebagatelne znaczenie. W urzędzie i na egzaminie, w gabinecie dziekana lub dyrektora, podczas rozmowy kwalifikacyjnej i przy dokonywaniu ważnego zakupu – zazwyczaj spotykamy się tylko raz lub raz na jakiś czas. Dlatego warto popracować nad tym, jaki jestem w obecności innych ludzi, zwłaszcza jeśli od spotkania z nimi wiele zależy. Wyobraź sobie, że jesteś studentem, który w wyniku niesprzyjających okoliczności życiowych chciałby wystąpić o przedłużenia sesji lub warunkowe zaliczenie roku. Twoim celem jest oczywiście przychylna decyzja dziekana, toteż z duszą na ramieniu, sercem w gardle i watą w kolanach udajesz się do jego gabinetu. Co może ci dopomóc w tej rozmowie? Przyda się zaprezentować takie cechy, jak pewność siebie (ale nie arogancja), inteligencja, dobre wychowanie a także odpowiednio przedstawić sytuację, tj. pokazać, że Twoje kłopoty nie są wynikiem lenistwa, zaniedbania, niedojrzałości, nałogu i nieumiejętności organizowania czasu, lecz zewnętrznych wypadków losowych.

1. Wchodzenie do gabinetu: nie wkładasz głowy w szparę uchylonych drzwi ani nie pukasz trzy razy na wszelki wypadek, ale wchodzisz „całym sobą” po usłyszeniu zwyczajowego „Proszę”; zamykając drzwi za sobą, nie odwracasz się tyłem.
2. Krok: pewny i dziarski, nie posuwasz się chodem ślimaka ani nie stajesz przy drzwiach, czekając na zachętę, podchodzisz do biurka i czekasz na zaproszenie, żeby spocząć (jeśli jest na czym).
3. Uśmiech: na tyle, na ile Cię stać, bez nerwowego drżenia wargi i przesadnego suszenia zębów, bo może zostać uznany za sztuczny lub bezczelny.
4. Ubiór: nie będziemy wnikać w trendy mody w gabinetach dziekańskich, ale sam dobrze wiesz, co jest do przyjęcia, a czym zdecydowanie przegniesz.
5. Sposób podania ręki: wtedy, gdy dziekan ją do Ciebie wyciągnie i nieważne, czy jesteś kobietą (która wg savoir-vivre powinna pierwsza rękę podawać).
6. Postawa podczas siedzenia: nie krzyżuj nóg i rąk, przyjmij postawę otwartą: ręce swobodnie na kolanach lub oparciach, nogi skierowane w stronę rozmówcy (wbrew pozorom to ważny gest, wyrażający zainteresowanie), pochyl się lekko do przodu (się, a nie Twój garb!).
7. Kontakt wzrokowy: kiedy mówisz i kiedy słuchasz, patrz na rozmówcę, chyba że chce Ci coś pokazać albo na chwilę zajmuje się czymś innym (telefon, ktoś trzeci wchodzi i zagaduje); nie błądź wzrokiem po ścianach, po biurku albo po własnych rękach, którymi szarpiesz drzazgę pod krzesłem.
8. Operowanie przestrzenią: spośród czterech tzw. sfer dystansu najodpowiedniejsza do utrzymania jest druga, prywatna (45-120cm); nie naruszaj pierwszej, intymnej (poniżej 45cm), nie wchodź w społeczną (120-360cm) ani w publiczną (powyżej 360cm), nawet jeśli pozwala na to długość gabinetu.
9. Pierwsze słowa: nie zaczynaj swojej historii od tego, co się działo latem zeszłego roku i jak to wpłynęło na Twoje kłopoty; w pierwszym zdaniu (po przywitaniu się, oczywiście) sformułuj prośbę, z którą przychodzisz, w kolejnych – powody zaistniałej sytuacji, a dopiero na końcu swoje odczucia, nadzieje i pomysły na poradzenie sobie z sytuacją.
10. Unikanie gestów: są gesty, których użycie w kontakcie z inną osobą może napytać większej biedy niż przynieść pożytku: pocieranie oka stwarza wrażenie kłamstwa, ręce oparte na biodrach wyrażają siłę i władzę, ręce splecione za plecami oznaczają ukrywanie czegoś, nawijanie koszuli na palec, bicie się ręką w czoło lub pocieranie karku wywołuje efekt kogoś roztargnionego, spiętego, onieśmielonego.
    
    

1. Inscenizowanie pokazów kompetencji: spraw, aby Twoje kompetencje, umiejętności, zdolności, cechy nie pozostały niezauważone; szukaj okazji, aby je pokazać, zastosować, sprawdzić.
2. Deklarowanie kompetencji: skończ z fałszywą skromnością, ale nie przesadzaj z nadmiernym przechwalaniem się – mów o swoich dobrych stronach z wyczuciem chwili i miejsca a najlepiej dąż do takich sytuacji, w których to inni będą chwalić Ciebie – będzie to bardziej wiarygodne.
3. Używanie rekwizytów kompetencji: jako uzdolniony student wchodzisz do dziekana z dwoma tomiszczami pod pachą; jeśli czujesz się organizatorem, miej przy sobie terminarz, kalendarz i spis telefonów, które musisz niezwłocznie wykonać; jeśli na rozmowie kwalifikacyjnej chcesz się pokazać jako pasjonat kilku dziedzin, niech z plecaka wystaje Ci specjalistyczny magazyn, broszura lub przewodnik.
4. Autoprezentacyjne atrybucje przyczynowe: brzmi skomplikowanie, a polega na niezwykle prostej (choć niepopularnej) zasadzie: przypisuj swoje porażki przyczynom zewnętrznym (pogoda, katar, korek uliczny), a swoje sukcesy – przyczynom wewnętrznym (Twoje zdolności, wiedza, umiejętności, doświadczenie, itp.).
5. Ogólne i konkretne definiowanie własnych działań: jeśli mówisz o swoim sukcesie, opisuj go na poziomie ogólnym – to uprawnia do wnioskowania, że stoją za nim Twoje wewnętrzne dyspozycje. Jeśli mówisz o porażce, braku kompetencji lub negatywnej cesze, sprowadzaj ją do konkretu. Przykład definiowania sukcesu: organizujesz (pomijając, że jesteś jednym z organizatorów) spotkania kulturalne na dużą skalę, zarówno w Polsce, jak i za granicą, dla różnych grup społecznych i o różnorodnej tematyce. Przykład definiowania porażki: na powiatowym spotkaniu literackim w ubiegłym roku zdarzyło Ci się nie dopilnować nagłośnienia, gdyż gwałtowna burza na dzień wcześniej pozrywała instalacje na scenie.
   

Kurs Sikory